Architektura Lanzarote. Sztuka w wulkanicznym krajobrazie
Data publikacji: 2024-12-16

C ésar Manrique ( 1919-1992) architekt, wizjoner, artysta. Urodził się w Arrecife na Lanzarote. Jego twórczość jest głęboko zakorzeniona w miłości do wyspy. Stworzył swoje najbardziej znane dzieła, które doskonale łączą naturę z architekturą. Wulkaniczny krajobraz wyspy z czarnymi polami lawy i niezwykłymi formacjami skalnymi, miał bardzo duży wpływ na twórczość artysty.
Uważał, że architektura powinna harmonizować z naturą, ale jej nie dominować. To przekonanie widoczne jest w każdym projekcie, gdzie wykorzystane są naturalne formy i materiały.
To jaskinia o tunelu wulkanicznym, przekształconym tak, aby stworzyć w nim Centrum Sztuki i Kultury. Pełni rolę podziemnej sali koncertowej z restauracją, a naturalne słone jezioro spotyka się z oceanem. To w tym miejscu znajduje się jedyne audytorium na świecie, wyrzeźbione w grocie wulkanicznej, mogące pomieścić 550 osób. W tym projekcie udział brał również Jesús Rafael Soto.
Punkt widokowy usytuowany na klifie z zapierającymi dech w piersiach widokami i budynkiem zaprojektowanym przez architekta. Z zewnątrz praktycznie niewidoczny. Ukryty w skale, jest idealnym przykładem integracji z naturą. Na zewnątrz znajduje się rzeźba z kutego żelaza, symbolizująca wodę i powietrze. Wewnątrz budynku znajdują się liczne rzeźby i duże okna.
Fundacja Césara Manrique, to dom artysty, a obecnie muzeum, które prezentuje jego życie i twórczość. Dom został wybudowany na polu lawy, co czyni go wyjątkowym przykładem integracji architektury z naturą.
Manrique walczył o ochronę środowiska Lanzarote i zapobiegał wielu projektom, które mogłyby zniszczyć jej naturalne piękno. Dzięki jego wysiłkom, wyspa zachowała swój naturalny wygląd, a jego działania były kluczowe w ustanowieniu surowych przepisów budowlanych, które chronią krajobraz wyspy. Dzięki jego działaniom na wyspie nie ma wysokich budynków, a elewacje obiektów utrzymane są w białej kolorystyce, z zieloną lub niebieską stolarką.